دارد و خشك‌تر است . افشرهء برگش را مىگيرند و نگاه مىدارند كه خشكندهء بىآزار است . آرايش : خاكستر چوبش كه با سركه باشد زگيلهاى ايستاده و واژگون را خشك كند و برمىكند . الياف ريشه‌اش در رنگ مو وارد است . زخم و قرحه : سائيدهء پوست و برگ آن بر بريدگى و زخمهاى بدخيم و تر گذارند مفيد است . مفاصل : آب‌پزش را بر نقرس مالند خوب دارويى است . سر : افشرهء پوست تر آن يا آب برگش با روغن گل در پوست انار بجوشد و در گوش چكانند درد گوش از بين برود . آب‌پزش سرشويه شود شوره را از بين مىبرد . چشم : صمغ و گلش دواى تم چشم است و ديده را جلا دهد . سينه : ثمر و پوستش از خون برآوردن مفيد است . اندامان غذا : افشره‌اش زالو را بيرون آورد . غاليه : دارويى است مشهور . ورم و جوش : ورم سخت را نرم كند . سر : غاليه را در روغن بان يا روغن خيرى حل كنند و در گوش چكانند درد گوش تسكين يابد . بو كردن غاليه صرعى را به هوش آرد و از سكته مفيد است و مسكّن سردرد سرد است و اگر در شراب ريزند بيشتر مستى مىآرد . سينه : بوئيدنش دل را شاد كند . اندامان راننده : برداشتن غاليه در علاج ورم سرد زهدان ، ورم سخت و بلغمى زهدان ، بر سر جاى آوردن زهدان كج‌شده و خفگى زهدان و ريزش دادن خون حيض و پالايش زهدان و آماده كردنش براى باردار شدن بسيار مفيد است . غالمون : دارويى خوشبوى و همرنگ به است . خاصيت : در شير ريزند شير بند آيد ، خشكنده است و كمى تندى دارد . گلش از خونريزى مفيد است . زخم و قرحه : عقيده دارند كه سوختگى را شفا دهد . حرف غين در اينجا پايان مىيابد و داروهاى اين فصل به يازده رسيده و با پايان يافتن فصل غين كتاب دوم نيز پايان پذيرفت و به قول خود وفا كرديم . بگذار كتاب سوم را شروع كنيم .